آفتاب است و بیابان چه فراغ
نیست در آن نه گیاه و نه درخت
غیر آوای غرابان دیگر
بسته هر بانگی از این وادی درخت
در پس پرنده ای از گرد و غبار
نقطه ای لرزد از دور سیاه
چشم اگر پیش رود می بیند
آدمی هست كه می پوید راه
تنش از خستگی افتاده ز كار
بر سر و رویش بنشسته غبار
شده از تشنگی اش خشك گلو
پای عریانش مجروح ز خار
هر قدم پیش رود پای افق
چشم او بیند دریایی آب
اندكی راه چو می پیماید
می كند فكر كه می بیند خواب
نیست در آن نه گیاه و نه درخت
غیر آوای غرابان دیگر
بسته هر بانگی از این وادی درخت
در پس پرنده ای از گرد و غبار
نقطه ای لرزد از دور سیاه
چشم اگر پیش رود می بیند
آدمی هست كه می پوید راه
تنش از خستگی افتاده ز كار
بر سر و رویش بنشسته غبار
شده از تشنگی اش خشك گلو
پای عریانش مجروح ز خار
هر قدم پیش رود پای افق
چشم او بیند دریایی آب
اندكی راه چو می پیماید
می كند فكر كه می بیند خواب
|
ارسال یک نظر